Burak440
Noel arifesiydi ve evin her yerinde,
hiçbir canlı kıpırdamıyordu, fare bile.
Çoraplar özenle şöminenin yanına asılmıştı,
Aziz Nikolas'ın yakında geleceği umuduyla.
Çocuklar sıcak, yünlü yataklarında rüyalar görüyordu,
uykulu kafalarının içinde erikler dans ediyordu.
Ateş hafifçe çıtırdıyordu, saat yavaş yavaş tıkırdıyordu,
uzun, dans eden gölgeler titreyip parıldıyordu.
Dışarıda dünya bembeyaz ay ışığında parıldıyordu,
her çatı o gece yumuşakça gümüşe bürünmüştü.
Sonra çimenlikte öyle bir ses yükseldi ki,
çanların etrafında dönerken çıkardığı fısıltı gibiydi.
Sevinçten kalbim hızla çarparken pencereye doğru süründüm
ve kimin yakınlarda olduğunu görmek için perdeyi araladım.
Bir kızak, karanlığı yarıp geçen bir kıvılcım gibi gökyüzünü kesti,
her biri ardında bir iz bırakan sekiz minik ren geyiği tarafından çekiliyordu.
Nefesleri soğuk kış havasında bulutlara dönüştü,
sihirlerini de koruyarak, o kadar hafifçe yere indiler ki.
Bacadan yuvarlanarak ve dönerek aşağı indi,
sıcak ve içten bir kahkaha ve gülümsemeyle dolu gözlerle.
Amacı belli, ama aynı zamanda nazik ve kibar hareket ediyordu,
nerede bulursanız bulun, hayranlık ve huzur bırakıyordu.
Her hediye bir sözdü, her kurdele bir rüyaydı,
sihrin göründüğünden daha yakın olduğunu hatırlatan birer simgeydi.
Ateşin yanında durdu, etrafına gülümseyerek baktı,
sanki kısa bir süreliğine de olsa huzurun tadını çıkarıyordu.
Sonra bacadan yukarı, gözden kayboldu,
usulca şöyle seslendi: "Herkese mutlu Noeller ve iyi geceler."
Ev yeniden sessizliğe ve sakinliğe büründü,
neşe, sıcaklık ve bayram coşkusuyla sarıldı.
Ve orada, ateşin başında, közler sönmeye başlarken,
mevsimin bahşettiği gerçeği fark ettiniz:
Noel, paylaştığımız sevgide,
sessiz anlarda, nezakette, sadece orada olmakta yaşamaya devam ediyor.
