id emre4457
Ela yaklaştı. Fenerin camında kendi yansımasını gördü — ama bir sorun vardı.
Yansıma gülüyordu.
Kız, donakaldı.
Yansıma elini kaldırdı ve cama dokundu. Ardından fenerin içinden Ela’nın sesi duyuldu:
“Sen geldin sonunda…”
Köy halkı ertesi sabah değirmene vardığında fener hâlâ yanıyordu.
Ama içindeki camın ardında, bir yüz donmuş halde parlıyordu — korkuyla değil, gülümsemeyle.
Ve o günden sonra, her Cadılar Bayramı gecesi köyün üzerinde o tek fener yeniden yanar oldu.
Kimi, onun yalnız bir ruhun ışıltısı olduğunu söyler…
Kimi ise sadece yeni bir meraklının daha ışığa yaklaştığını.
