🎃 “Son El”
Kasabanın en eski barı, Cadılar Bayramı gecesi her zamankinden daha kalabalıktı. Rüzgâr kapı aralıklarından uluyordu, içerideki dumanlı hava viski, ter ve eski günahların kokusunu taşıyordu.
Kumarbaz Leon masanın başında oturuyordu — her zamanki gibi kartlarını ölümle flört eder gibi tutuyordu. On yıl önce, tam bu gece, aynı masada her şeyini kaybetmişti. Parayı, evini, hatta nişanlısını bile… Ama bu kez, şeytanın kendisiyle bile olsa o borcu kapatmaya kararlıydı.
Saat tam gece yarısını vurduğunda, barın ışıkları bir kez titredi. Kapı kendi kendine aralandı. İçeri, yüzü maskeyle gizlenmiş, uzun pardösülü bir adam girdi. Sadece bir cümle söyledi:
— “Son elini oynamaya hazır mısın, Leon?”
Masaya oturdu. Kartlar dağıtıldı. Her el, Leon’un yüzünü biraz daha solgunlaştırıyor, odadaki sıcaklık düşüyordu. En sonunda, Leon son kartını açtı — kupa ası. Gülümsedi.
Ama karşısındaki adam kartını çevirdiğinde, üzerinde hiç sembol olmayan simsiyah bir kart çıktı.
Barın saatleri durmuştu. Dışarıda rüzgâr kesildi. Leon’un gözleri korkuyla büyüdü. Maskeli adam ayağa kalktı, maskesinin altından boş bir karanlık sızıyordu.
— “Borç ödendi,” dedi tok bir sesle. “Ama parayla değil.”
Sabah olduğunda, bar kapalıydı. İçeride ne Leon ne de başka biri vardı. Sadece masanın üstünde duran bir kart: Kupa ası… ve arkasında kurumuş bir kan lekesi
stake ıd.: Kccouz54
