💰[$1,000] Tell us your spooky story 📚

[Sebspenner]

 

Entry Title:

The One Beneath the Stone

 

Authored by Seb Spenner

stake Id: Bunnygiggles1

 

 

Concept Summary

 

 

A creature older than faith, sealed in stone by those who feared to name it. When silence finally broke, it remembered how to breathe
 

 

Story: “The One Beneath the Stone”

 

 

For centuries the village called the place beyond the marsh quiet ground.

The earth there never yielded crops, and the fog moved against the wind.

When the last chapel crumbled, no one rebuilt it; the ground refused the weight of prayer.

 

Archaeologists came first—two men and a woman with silver tools and perfect teeth.

They said the stones were prehistoric markers, perhaps a ritual circle.

By the third night, their campfires flickered green.

The woman’s recordings caught a pulse in the static: not voice, not language, but heartbeat.

 

They broke through a slab of basalt on the fourth morning.

The wind changed. Beneath lay a cavity packed with bones and a single figure folded like a burned angel—

horns blackened, ribs glassy as obsidian.

Its eyelids were fused shut with something that looked like wax and sinew.

Someone, once, had tried to blind the dark.

 

At dusk the fog rose higher than the treetops.

The archaeologists vanished. The villagers heard the sound of wings—

not flapping but grinding, as if stone itself remembered how to fly.

Dogs refused to face the marsh; mirrors clouded in every home.

 

By dawn, the graveyard yawned.

Tombstones leaned toward the hole like iron filings to a magnet.

The statues wept rust.

And in the mist that poured through the streets, a figure walked, thin and steaming,

eyes like coal behind ice.

 

They say it was not summoned, only freed—

that it was waiting for language to return to the world,

waiting for us to speak its name again.

Some nights the fog thickens, and you can hear the whisper through the soil:

a heartbeat learning how to breathe.
 

 

Authors note

Inspired by the idea that silence itself could be a prison, this design imagines a being whose existence was erased by forgetting. Its reawakening marks the return of everything humanity once feared but dared not remember.

[kojitokyo614]

Lena always turned off the bathroom light before bed, until that night.

She brushed her teeth, looked up, and saw her reflection smiling… though her own mouth was still closed.

She froze. The reflection tilted its head, grin widening, and slowly lifted a hand to the glass.

Then the light flickered.

When it came back on, the mirror was empty.

From the dark hallway behind her came a whisper... “Your turn.”

StakeID

kojitokyo246

[Zameer Shaikh]

The Sourdough Secret

Elara lived above her small bakery. Her best friend wasn't a person; it was Elias, her sourdough starter. Elias was a jar of happy bubbles, fed daily with flour and water, and he smelled like rain and yeast.

Every Saturday, Elara woke before the sun. The world outside was quiet and painted in shades of blue. She mixed the dough slowly, feeling the sticky weight of it under her hands. She kneaded it for a long time, folding and pressing, giving it a gentle force that felt almost like a quiet conversation. It wasn't a fast job; it was just a slow, peaceful routine between her and the flour.

The dough rested all morning, rising slowly in a wicker basket in the warmth of the window. Elara watched it—a steady, genuine kind of waiting. She didn't hurry it. Time, she knew, was the secret ingredient.

Finally, in the late afternoon, she slid the pale, perfect circle into the hot oven. The heat filled the tiny apartment, and soon, a deep, nutty, comforting smell began to creep out, promising home and warmth.

When she took the loaf out, the crust was dark and hard, singing a small, crackling song as it cooled on the rack. Elara waited a moment longer, savoring the sound. Then, she sliced it open. Steam rose like a small, white ghost, and the inside was soft and full of airy holes.

She didn't add butter or jam. She just tore off a corner of the crust and tasted it. It was simple. It was warm. It was honest. That was the genuine joy: knowing that something so basic could take so much patience and taste so perfectly true. It was enough.

 

 

Stake ID : Zam04

[Gamer069]

I used to record voice notes every night — random thoughts before sleeping.

One evening, my phone battery died mid-recording, so I plugged it in and left it charging near the bed.

 

Next morning, I played the last voice note I had recorded.

It started normal — my voice talking about how quiet the night was.

Then, about halfway through, there was silence for a few seconds.

 

And then… a whisper.

Not mine. Not even close.

 

It said my full name. Slowly. Clearly.

As if someone was standing right next to the mic.

 

I froze. I replayed it again — the same whisper, same breath, same tone.

I lived alone. No open windows. No one had been in my room.

 

I sent the audio to a friend — but when he played it, the whisper wasn’t there.

Just silence.

 

Stake id-Gamer069 

[liskoo123]

The Loyal Dog’s Curse

In Victorian England, a man moved his wife and baby into a new home provided by his job. Before they arrived, he had evicted an old woman who lived there with her beloved dog. The dog died soon after, and the woman, heartbroken, warned him that her loyal pet would never rest.

At first, life in the new house seemed perfect — until the man began hearing scratching at the door and seeing the shadow of a small dog near the gate. He learned that the old woman had buried her dog beneath the entrance, leaving behind a curse.

One stormy night, the baby vanished. In panic, the man dug where the dog was said to rest, hoping to undo whatever curse haunted them. But instead of bones, he found his baby’s blanket — clean and neatly folded.

From then on, the strange sounds stopped. Some say the loyal dog’s spirit wasn’t seeking revenge… only protecting the child it once guarded in life.

Edited October 28, 2025 by liskoo123

[sakeyaketumami]

🎃 “The Last Door Knock”

It was Halloween night, and the wind howled through the empty streets of Willow Creek.
Emma had stayed home alone, waiting for trick-or-treaters. But strangely, no one had come.

Just as the clock struck midnight, she heard a knock at the door.
“Trick or treat!” a child’s voice whispered.

When Emma opened the door, no one was there—only a small pumpkin bucket, half-filled with candy. She laughed nervously and brought it inside.

A few minutes later, another knock. Louder this time.
“Trick or treat…” the same voice whispered again, closer now.

Emma’s heart raced. She opened the door once more—again, no one. But this time, muddy footprints led from the doorstep into her living room.

The lights flickered. The television turned on by itself, showing a live feed of her front door. On the screen, she saw a small figure standing there…
wearing her face.

 

STAKEID：sakeyaketumami

[lvsca]

Sleeping Companion on Halloween Night

As usual, it's Halloween night—donning unique and spooky costumes, going door-to-door for candy. The night grows late, and the streets begin to empty. Passing through the usually bustling park alone sends chills down my spine. The park lights shine brightly, yet tonight they feel dim and hazy; cold air envelops everything.In the southeast corner, a girl's figure appears—strangely familiar, almost like déjà vu.
"Isn't that her...?" my heart whispers, but reality quickly dismisses it:
"She's been gone since last year, before Halloween, right? It can't be her. Impossible." Even so, my steps suddenly halt for a moment. Fear forces me to walk faster. As if turning into terror, in deep sleep, that figure reappears in my dream. A sweet smile adorns her pale, ashen face, as if whispering, "I've been waiting for this night with you." It feels so real—someone stroking my hair, though I sleep alone. The dream fades; half-conscious, I feel my head resting on someone's lap, with gentle strokes on my head and a voice saying, "Sleep now. I'll stay with you until you're satisfied."

Id: lvsca

[daemoncheg]

Every Halloween, the light in the kitchen of the old house on the hill would flicker on.
No one had lived there for twenty years — the owner was long dead.
But the neighbors knew: if the smell of roasting meat came from the windows that night — stay away.

That evening, three friends decided to test the legend.
They brought flashlights, a bottle of cider, and went inside.
The kitchen was empty — only the open oven, warm and breathing, filled the air with a sweet, meaty aroma.
On the table sat a plate covered with a lid.

One of the boys, laughing, lifted it.
Under the lid lay a hand — pink and steaming, as if freshly cooked.

The door slammed shut.
Heavy breathing filled the room.
From the shadows emerged a fat silhouette, his face shining with grease.
He slowly wiped his mouth with a dirty towel and whispered:

“I always leave room… for dessert.”

The next morning, when the neighbors saw the light in the kitchen again, there were three fresh plates on the windowsill.
And the smell of roasted meat hung over the house for three whole days.



Daemoncheg 🍀

[Amol Dudhbhate]

STAKE ID AMOLCR7

 

Every year, around Kartik Purnima, when the moon is bright and the nights are cool, people in Banjarpur village stay indoors after dark. Not because of wild animals, but because of her — the Lantern Woman.

No one remembers when she first appeared. Some say she was a village widow who died waiting for her husband to return from war. Others say she was a schoolteacher who vanished on her way home during a power cut.
But one thing is certain — if you’re walking alone after midnight and hear the soft ching-ching of bangles and the faint flicker of a kerosene lantern… run.

One Halloween night, a group of college friends visiting from Mumbai didn’t believe the old tales. They laughed, took their phones, and went out to the old banyan tree near the dried-up well — the place everyone said she appears.

At exactly 3:03 a.m., the wind stopped. The night grew colder. The air smelled like burnt oil and wet earth.
Then they saw it — a faint light, swaying slowly between the trees.
A woman in a red saree, her face hidden by her long hair, carrying an old brass lantern.

“Ma’am? Are you okay?” one of them asked nervously.

She lifted her head — her eyes glowed white. The lantern went out. The phones froze. The friends screamed and ran, but only four came back. The fifth’s phone was later found near the well… still recording.
The last thing it captured was her whisper — soft, almost gentle:

“Can you light my way home?”

Even now, locals say that if you walk near that well on Halloween night with a lantern or phone torch… it might turn off on its own — just before you hear the bangles.

[haru050399]

It was a few years back, I was hiking solo in the deep woods up in the Rockies. Beautiful place, truly, but isolated. That's what I liked about it, the silence, the feeling of being utterly alone. Or so I thought. I'd set up camp by a small, crystal-clear stream, the kind where you can see every pebble at the bottom. As dusk settled, I was tending my campfire, the crackle and pop the only sound. Then, I heard a twig snap, off to my left. I froze. You get used to animal sounds out there, but this wasn't quite right. It was… too deliberate.

I peered into the shadows, straining my eyes. Nothing. Just the dark outlines of pines. "Hello?" I called out, trying to sound braver than I felt. A moment of silence, then a voice replied. Not a human voice, not exactly, but something that sounded like a perfect mimicry of my own, just a little deeper, a little… off. "Hello there. Didn't expect to see anyone out here. My blood ran cold. I knew that voice. It was my voice, but like it was speaking through a filter. A chill that had nothing to do with the mountain air crept up my spine.

Then, from behind a thick fir tree, it emerged. At first, I thought it was a bear. A massive, dark shape. But it moved too smoothly, too silently. And as it stepped into the flickering light of my campfire, my breath hitched in my throat. It was me.

Not a reflection, not a ghostly image. It was me, wearing the same hiking clothes, carrying the same backpack, even the scuff marks on its boots were identical. The only difference was its eyes. They weren't my warm brown eyes. They were black, utterly black, like two pools of obsidian reflecting the firelight. And they held an intelligence that was ancient and hungry."Fancy meeting you here," it said, again in my voice, but now with a subtle, predatory purr beneath it. It took a step closer, and I instinctively stumbled back.

I couldn't speak. My mind was screaming, but my mouth was dry. This wasn't possible. It was a hallucination. A trick of the light. But the terror was too real.

It mimicked my confused frown, then a slow, unsettling smile spread across its face – my face. "Lost, little me?" it whispered, and the sound sent shivers down my spine. "Perhaps I could help you find your way… into me."

That was when I broke. I didn't think, I just ran. I scrambled up the nearest slope, crashing through bushes, not caring about the thorns tearing at my skin. I could hear it behind me, the sound of my own feet pounding on the earth, gaining.

I didn't dare look back. I just ran until I collapsed, gasping for air, hidden under a dense thicket of pines. I stayed there, curled into a ball, shaking uncontrollably, until the first rays of dawn pierced through the canopy.

When I finally dared to move, the woods were silent again. Too silent. I practically flew down the mountain, not stopping until I reached my car. I drove for hours, not looking in the rearview mirror, not even stopping for gas until I was far, far away from those woods.

And ever since then, I've had this… unsettling feeling. Sometimes, when I catch my reflection in a window at night, or see a fleeting glimpse of myself in a crowd, for just a split second, those eyes aren't my eyes. They're black. Utterly, impossibly black. And I wonder, was it really me I saw that night, or was it just… a shape shifter


stake : haru050399

[Zdenek]

 

0x Wanted Bonus

 

 

Late one night, you were spinning past midnight — chasing that one last win.

The reels flickered, your balance trembled, and then the lights went dark.

 

From the static of your screen, it appeared — a glitching shadow with 777 burning across its skull.

 

0x Wanted Bonus had found you.

 

It whispered in broken code, “One more spin… forever.”

Your mouse froze — the jackpot music turned to screams.

 

Then, from the blinding glow of the balance bar, came Monthly Bonus, wrapped in golden light.

 

“Not this player,” it roared.

 

One radiant spin — MAX WIN exploded across your screen.

The monster shrieked and vanished into data dust.

 

Silence.

Victory.

But deep in the static… a faint whisper remained:

 

See you next month.

 

id: slady22

[sugarpre]

stake ID:sugarpre

 

The boy had come to the woods in the backyard to follow his mother who was taking pictures of an old car for sale.
 While he was taking pictures for a while, he heard rustling noises coming from the bushes in the woods. His mother told him to run away! the boy ran toward home. On the way, he heard a strange sound as if someone jumped on top of his car, but he kept running.
 Panicking, he opened the door of his house to find his mother reading the newspaper at the dining room table.
 As an adult, the boy had asked his mother about this time, but she said she had no recollection of it.

[vladek123]

The Last Message

Emma’s phone buzzed at 2:17 a.m. — a text from her best friend, Lily:
“Come outside. I need to talk.”

Emma frowned. Lily had died in a car accident three days ago.

Shaking, she peeked through her bedroom window. There, under the flickering streetlight, stood Lily — pale, smiling, and waving.

Another message appeared:
“Thanks for coming. I didn’t want to say goodbye alone.”

The next morning, Emma’s mother found her phone on the floor. The last message sent from it read:
“I’m coming.”

 

StakeID: vladek123

[Toffykidunia]

My story was,my morning start with stake and my day off on stake.love stake amazing.

Stake id.

Toffykidunia

[Sahillaaaaa]

Stake Themed Pumpkin .

Satek User Id : SAHILLLLLAA

[Restart98]

Stake: Restart98

 

Reflection:

 

Every night before bed, I waved at my reflection — a silly childhood habit I never outgrew.
Last night, it waved first.
I froze, thinking I was tired, maybe imagining it.
So I lifted my hand again — slow, deliberate.
The reflection didn’t move this time.
It just smiled.
Then, from behind the mirror’s glass, I heard a whisper that sounded exactly like mine:
“Finally, you’re the one on the wrong side.”

Edited October 28, 2025 by Restart98
forgot to provide id

[Nauman8o8]

On Halloween night, Eddie got a call from his own number. A voice identical to his whispered, “Don’t open the door.” Before he could react, someone knocked three times and the call ended with his voice saying “Too late.”

[Llollitta888]

Username: Llollitta888 

Every year on Halloween, little Jack carved the biggest and scariest jack-o'-lantern on the block. The neighbors would shake their heads when he carried it out onto the porch, laughing that it was too scary.
This year, Jack went all out. The pumpkin was huge, and its crooked, grinning mouth and empty, creepy eyes looked as if something was living inside. He placed it in a prominent spot to scare passersby.
As night fell, he lit a candle inside. The flames danced, and the crooked mouth moved as if whispering. Jack didn't pay attention. That night, he was awakened by a noise. A rustling, followed by heavy, slow footsteps in the hallway.
He sat up in bed, listening. The footsteps seemed to stop right outside his door. At that moment, he heard a soft, scratching sound. Three short knocks. Three times.
Jack hesitated to approach the door. But his curiosity got the better of him. With trembling hands, he opened it. The corridor was empty, but on the floor, just in front of his room, there was a small, crooked candle stub. And where it had been, there was a wet, dirty footprint leading straight to the front door. And outside the door, on the porch, he left his terrible

[Richarich1992]

Night Lift” 👻

 

It was a rainy night—silence, lightning, and a winding road.

Ravi was returning from the office on his bike when suddenly his bike stalled. His mobile signal also went out.

 

A little while later, a white car stopped. A girl inside the car smiled—“Want a lift?”

 

Ravi smiled and, shivering, got into the car.

The car was cold inside, as if it were snow, not AC.

The girl was silent, just scanning the road with her eyes.

 

After a while, Ravi asked, “Where are you going?”

He said softly, “There… where your road ends.”

 

Ravi tried to laugh—but the seat was empty.

The car was driving on its own.

 

The next morning, his bike was found on the side of the road—

and on a tree near the car was written:

“Whoever gets a lift this night… never reaches home.” 🚗💀

 

Would you like me to write a longer version of this story—with suspense and a twist?

[adarsh 61261]

Stake id = Adarsh17262

🎰 “The Last Spin”

Eddie sat alone in the neon glow of the Stake room, spinning one last roulette before midnight.

The screen flickered — 00 again.

 

A whisper came from the speakers:

 

> “The house always wins.”

 

 

 

He laughed… until his reflection on the monitor smiled a second too late.

Then the lights cut out.

 

When they came back on, the chair was empty —

and the roulette kept spinning by itself.

 

On the screen, new text appeared:

“Eddie has

joined the House.”

[bharath621]

*🎃 "The Last Notification" – A Spooky Halloween Tale 📱👻*

 

It was Halloween night. The wind howled outside, rattling the windows of Ayaan’s room as he scrolled endlessly through his phone. Outside, kids in costumes roamed the streets. But Ayaan wasn’t into Halloween—he preferred silence, solitude… and his screen.

 

At 3:00 AM, his phone buzzed.

 

*Notification: "You’ve been chosen. Tap to accept your fate."*  

The sender? *Unknown.*

 

Thinking it was just a prank app or one of those dark web games people joked about, he tapped it.

 

The phone screen went black. Then lit up again—only this time, it was showing a *live video feed* of *his room*… from the ceiling corner.

 

He froze. He didn’t have a camera there.

 

His phone vibrated again.

 

*"Don’t turn around. It doesn’t like to be seen."*

 

A cold breath tickled the back of his neck. His heart pounded. Slowly, the closet door behind him creaked open—on its own.

 

A message flashed:

 

*"You’ve seen it now. It’s your turn."*

 

He dropped the phone. The screen cracked. The light blinked out.

 

No one heard from Ayaan again.

 

But at 3:00 AM every Halloween, someone new gets the same message:

 

*"You’ve been chosen."*

 

Happy Halloween. Don’t forget to check your notifications… carefully. 🎃📱💀

Stake 🆔 Bharath621

Edited October 28, 2025 by bharath621

[Kenan ata]

İLK KEZ BİRİNİN KEDERİNİ YEDİM, BU BİR KAZAYDI.

Teyzem yeni ölmüştü ve kuzenim cenazede gözyaşlarını tutamadı. Annesinin alyansını öyle sıkı tutuyordu ki eklem yerleri bembeyaz olmuştu. Bana sarıldığında yüzüğü avucuma bastırdı.

"Artık bakamıyorum," dedi. "Alın götürün gitsin."

Cebime koydum ve eve dönerken garip bir şey oldu. İçimde sıcak bir his yayıldı, sanki kaliteli bir viski içmişim gibi. Arabamı garaj yoluna park ettiğimde kendimi inanılmaz derecede harika hissettim; hafif, neredeyse coşkulu.

Bu arada kuzenim teşekkür etmek için aradı. Sonunda geceyi uyuyarak geçirmişti. "Üzerimden büyük bir yük kalktı sanki," dedi.

Bağlantıyı ancak iki hafta sonra kurabildim. Stresten bir benzin istasyonundan aldığım vişneli keki yiyordum; dokunduğu her şeyi lekeleyen, nükleer kırmızı kremalı türden. Yüzük cebimde kalmıştı ve bakmak için çıkardığımda, o yapışkan kremanın bir kısmı metale bulaşmıştı. Hiç düşünmeden yalayıp temizledim ve yüzük dilime değdiğinde, pamuk şekeri gibi eriyip erirken, aynı sıcaklık vücudumu kapladı, hem de bu sefer daha güçlü. Çok daha güçlü.

İşte o zaman ne olduğunu anladım. Bir şekilde onun acısını yedim.

Beş yıl geçti ve bunu bir işe dönüştürdüm. Elbette resmi olarak değil. Bir kartvizite "Keder Yiyen" yazamazsınız. Ama umutsuzlar arasında yayıldı.

Süreç basitti. Bana sizi ölen sevdiğinize bağlayan bir şey getirin. Acınızı dindirecek bir şey. Ben onu tüketiyorum ve kederiniz kayboluyor. Yoğunluğa göre ücretlendirdim; bir ebeveyn için bin, bir kardeş için beş yüz, bir büyükanne/büyükbaba için iki elli. Evcil hayvanlar içinse tam yüz. Fiyatlandırma bilime değil, kederin sonrasında beni ne kadar mahvedeceğine dayanıyordu.

Ama danışanlarıma sonrasında yaşadıkları kederin ne olduğunu anlatmadım. Yok olmadı. İçimde yaşadı. Yetmiş sekiz sevdiğimin duygusal travmasını tüketmiştim ve her biri geride bana ait olmayan bir şey bırakmıştı: bir fısıltı, bir kaşıntı, bir anı.

Ben onlara Koro adını verdim.

Çoğu gün onlara dayanabiliyordum. Sadece arka plan gürültüsüydüler, başka bir odada açık bırakılmış bir televizyonun zihinsel karşılığıydılar. Ama son zamanlarda daha yüksek sesle konuşmaya başlamışlardı. Daha talepkar. Fısıltılar sohbete dönüşmüştü. Sohbetler tartışmalara dönüşmüştü. Tartışmaların yerini yalvarışlar almıştı.

Çıkalım dışarı. Görelim onları. Özledik onları.

Onları görmezden gelip yemeye devam ettim. Kederin ardından gelen sıcaklık, denediğim tüm uyuşturuculardan daha bağımlılık yapıcıydı. Hem de çok denemiştim. İş, o coşkuyu hissetmeye devam etmek için bir bahaneydi sadece.

Çocukluğumdan beri aynı kâbusu tekrar tekrar görüyordum: Vücudumun içinde hapsolmuş, bilincim yerinde ama hareket edemiyor, konuşamıyordum; içimden başka bir şey beni kontrol ediyordu. Çığlık atarak, ter içinde uyanıyor, kontrolü tekrar ele geçirdiğim için minnettar oluyordum. Yaşlandıkça kâbuslar daha seyrek ama daha yoğun hale geldi. Kendi bedenimde bir yolcuya indirgenme fikri beni ölümün kendisinden daha çok korkutuyordu. Vücudumun içinde bir mahkum olarak var olmaktansa, var olmayı bırakmayı tercih ederdim.

Bu kabusları yeni mesleğimle hiç bağdaştıramadım. Uyarı işaretlerini hiç görmedim. Ta ki çok geç olana kadar.

Yağmurlu bir Salı günü, bir kadın bana erkek kardeşinin beyzbol şapkasını getirdi. Üç ay önce intihar etmişti ve o zamandan beri iyi uyuyamamıştı. Titreyen elleriyle şapkayı bana uzattı.

"Acıyacak mı?" diye sordu, parmakları hâlâ yıpranmış kenarı tutuyordu.

"Sen değil," dedim.

O gidince kapıyı kilitledim ve kapağı ağzıma tıkıştırdım. Kumaş dilime değdiğinde dağıldı ve gözlerimi yaşartan acı bir hüzün dalgası yayıldı. Daha hızlı çiğnedim. Ne kadar çabuk yutarsam, acı o kadar çabuk o tanıdık sıcaklığa dönüştü.

Ancak bu sefer farklı bir şey oldu.

Son iplikler boğazımdan aşağı doğru kaybolurken, gün gibi berrak bir erkek sesinin, "Sonunda," dediğini duydum.

Ve sonra ellerim artık benim ellerim değildi.

Onları hareket ettirmeye çalıştım ama masanın üzerinde düz bir şekilde kaldılar. Ayağa kalkmaya çalıştım ama bacaklarım beni duymazdan geldi. Nefesim hızlandı ama hızlanan ben değildim.

"Çok bencil davrandın," dedi ses. "Hepimizi burada tuttun. Onlara ulaşmamıza izin vermedin."

Cevap vermeye çalıştım ama ağzım açılmıyordu. Olanları anladığımda omurgamda panik dalgası yükseldi. Hâlâ buradaydım, hâlâ bilincim yerindeydi ama artık kontrolüm yoktu. Kendi bedenimin yolcusuydum.

Ömür boyu süren kabusum gerçek zamanlı olarak gerçekleşiyordu. Yüzlerce kez uyandığım dehşet, artık uyanık gerçeğimdi.

"Şimdi sıra bizde," dedi kafamın içindeki başka bir ses. Yaşlıca ve yabancı bir kadın sesi. "Bizi yeterince sessiz tuttun."

Sonraki birkaç saat psikolojik işkencenin bulanıklığıyla geçti. Vücudum iznim olmadan hareket etti. Ellerim çekmeceleri açtı, dosyaları karıştırdı ve müşteri listemi buldu. Ağzım bana ait olmayan kelimeler oluşturdu, farklı sesler, farklı ritimler prova etti. Koro, araba kullanmayı öğreniyordu.

Durumumun tüm dehşetini hissetmem için yüzeye çıkmama izin verdiler. Çığlık attım ama beni tekrar karanlığa ittiler. Kafatasımın içinde kafese kapatılmanın yarattığı klostrofobi, şimdiye kadar yaşadığım tüm fiziksel acılardan daha kötüydü; sanki diri diri gömülmüş ama yine de dünyayı bir pencereden izleyebiliyormuşum gibi.

Akşam karanlığı çöktüğünde bir planları vardı.

Mutfak zeminimde, etrafım kırık camlarla çevrili halde uyandım. Saat 03:47'yi gösteriyordu. Dokuz saat kaybetmiştim.

Telefonum bilinmeyen numaralardan on yedi cevapsız arama gösteriyordu. Tırnaklarımın altında kan vardı ve ağzımda bakır ve tuz tadı vardı. Ayağa kalkmaya çalıştığımda dünya yana devrildi.

"Ne oluyor?" dedim ama kelimeler ağzımda yanlış duyuluyordu, sanki dilim onları nasıl şekillendireceğini unutmuş gibiydi.

"Bunu bekliyorduk," dedi bana ait olmayan bir ses. Kafamın içinden geliyordu ama bir düşünce değildi. Başka biriydi. Yeni biriydi. "Bizden yeterince barındırabilecek biri için."

Banyoya doğru sendeleye sendeleye gidip ışığı açtım. Aynada yüzüm tuhaf görünüyordu. İfadelerim bana ait değildi. Gözlerim bir odaklanıyor bir odaklanmıyordu, sanki başka biri onları kontrol ediyormuş gibi.

"Hayır," dedim. "Bu olmayacak."

"Ah, ama öyle," diye cevapladı ses. "Bize yer açarak çok cömert davrandınız. Şimdi biz de aynı iyiliği yapacağız."

Elim yüzüme gitti ama onu hareket ettiren ben değildim. Çığlık atmaya çalıştım ama dudaklarım kapalı kaldı.

En büyük kabusum hep şuydu: Kontrolü kaybetmek. Başkası araba kullanırken içeride mahsur kalmak. Ve şimdi gerçekleşiyordu. Bu bir metafor ya da abartı değildi; çocukluğumdan beri uykumu kaçıran dehşetin gerçek tezahürüydü, uyanıkken canlanmıştı.

"Karşı koyma," diye fısıldadı başka bir ses, bu sefer bir kadın sesi. "Sadece durumu daha da kötüleştireceksin."

Ve aniden, Koro artık arka plan gürültüsü olmaktan çıktı. Ön plandaydılar, bir sel gibi yükseliyorlardı ve ben onların içinde boğuluyordum.

Vücudumu bir test sürüşüne çıkardılar ve her korkunç an boyunca bilincim açık kaldı. Her şeyi gözlerimle gördüm ama artık sadece bir yolcuydum. Sesimi kullanarak birbirleriyle konuşuyorlar, kimin kontrolü ele geçireceği konusunda tartışıyorlardı.

"Önce kardeşin gitmeli," dedim ağzımdan, bana ait olmayan bir sesle. "En yenisi o. Henüz kız kardeşini görmedi."

Başım iznim olmadan sallandı.

"Her biri on beş dakika," dedi ses tellerimi kullanan başka bir ses. "Daha iyi bir sistem bulana kadar."

Beni sanki bir devre mülkmüşüm gibi bölüyorlardı. Ve ben de izlemekten başka bir şey yapamıyordum.

Kendi hayatınızda bir gözlemci konumuna düşmenin boğucu dehşetini, bunu yaşamamış birine anlatmak imkânsızdır.

Cesedim dün bana kardeşinin şapkasını getiren kadının evine gitti. Koro, kardeşinin bildiği için kadının nerede yaşadığını biliyordu. Kapı zilini çaldılar.

Cevap verdiğinde yüzündeki şaşkınlık ifadesi dehşete dönüştü.

"Tommy?" dedi.

"Hey, abla," dedi ağzım, kardeşinin sesiyle. "Geri döndüm."

Geri çekildi, başını iki yana salladı. "Hayır. Sen o kişisin, şapkayı alan kişi. Ne yapıyorsun?"

"Karmaşık," dedi ağzım. "Ama seni görmem gerekiyordu. Sana bunun senin hatan olmadığını söylemem gerekiyordu."

Beni bir kukla gibi kullanıyorlardı ve çığlık bile atamıyordum. Çocukluğumdaki sahip olma korkusu, yetişkinliğimdeki özerkliğimi kaybetme kaygısı... Hepsi yüksek çözünürlükte yaşanıyordu. Bu sadece bir kabus değildi; beni tanımlayan kabustu.

Kadın artık ağlıyordu. "Bu hiç komik değil. Gitmen gerek."

"Michigan Gölü'ndeki o yazı hatırlıyor musun? Seni iskeleden ittiğimde yeni güneş gözlüklerini kaybettiğin zamanı? Bir balığın onları aldığını söylemiştim."

Yüzü soldu. "Kimsenin bundan haberi yoktu."

"Yaptım. Yapıyorum." Elim yüzüne dokunmak için uzandı. "Şimdi benim için bir şey yapmanı istiyorum."

"Ne?" diye fısıldadı.

"Ona başka bir şey vermeni istiyorum. İçinde daha fazla keder olan bir şey. Günlüğüm. Yatağın altında."

Hayır! diye bağırdım içimden. Onu dinleme!

Ama tabii ki beni duyamazdı. Kimse duyamazdı. Vücudumun yolcu koltuğuna hapsolmuş bir şekilde oturuyordum, beni daha fazla keder, daha fazla anı, Koro'ya eklenecek daha fazla ruh toplamak için kullanmalarını izliyordum.

Sonraki üç gün boyunca yedi müşterimi ziyaret ettiler. Her seferinde, Koro'nun en yeni üyesi kontrolü ele alarak sevdiklerini daha fazla kederli eşyayı teslim etmeye ikna etti. Bazıları şüphelendi, ama çoğu ölüleriyle iletişim kurduklarına inanmak için o kadar çaresizdi ki, ne istersek yaptılar.

Desen aynıydı. Bedenim habersizce ortaya çıkıyordu. Sesim yalnızca ölünün bilebileceği şeyler söylüyordu. Ellerim bana sundukları her şeyi alıyordu: günlükler, fotoğraflar, alyanslar, hatta kıyafetler. Sonra ağzım onları yutuyor, her yeni sesi Koro'ya ekliyordu.

İradem dışında tükettiğim her yeni nesneyle Koro daha da güçleniyordu. Kendimi küçülürken, zihnimin giderek küçülen bir köşesine sıkışırken hissediyordum. Kâbus beni tüketiyor, her geçen saatle daha da gerçek oluyordu. Dördüncü güne gelindiğinde, genellikle uyudukları zamanlarda, sadece birkaç dakikalığına kontrol sahibi oluyordum.

Bu kısa aralarda, kendimi savunmak için her şeyi denedim: acı, alkol, hatta kafamı duvara vurmak. Hiçbiri işe yaramadı. Sadece güldüler ve kontrolü geri aldılar, sesleri alaycı bir uyumsuzlukla örtüştü.

Beni yüzeye çıkarmalarına izin verdikleri tek zaman, bir şey bilmem gerektiğindeydi. Mesela bu gece, bedenim yatağımda yatarken, artık bana ait olmayan gözlerle tavana bakarken.

"Yarın mezarlığa gidiyoruz," diye açıkladı ilk ses, kuzenimin annesi. "Operasyonumuzu genişletmenin zamanı geldiğine karar verdik."

"Ne demek istiyorsunuz?" diye düşündüm onlara.

"Taze keder en tatlısıdır," dedi başka bir ses. "Yas tutanları bulup onlara doğrudan hizmet sunacağız."

"Hayır," diye düşündüm. "Bırakmam."

Ses tellerimi kullanarak, benzersiz tonlardan oluşan bir kakofoni eşliğinde güldüler. "Artık başka seçeneğin yok. Artık sadece bir araçsın."

Ve haklı olduklarını anladım. Kontrol için mücadele etmeye o kadar odaklanmıştım ki, alternatifi düşünmemiştim. Belki artık araba kullanamazdım ama yine de arabayı çarpabilirdim.

Onlar planlarını tartışırken ben kendi içimin derinliklerine, kendi acımın yaşadığı yere uzandım. Onların acısı değil, benim acısı. Hayatım boyunca kaçtığım acı.

Babamın ölümünün anısını buldum; on dört yaşındayken keşfettiğim aşırı doz. Annem iki yıl sonra intihar etti. Evimde, bizim için daha fazla uyuşturucu alırken ölen arkadaşım. Hiçbir zaman sindiremediğim, asla kabullenemediğim, asla tüketemediğim tüm o keder.

Bunu bir kuyudan zehir gibi çekip çıkardım ve Koro ne yaptığımı anlamadan önce onlara yönelttim.

Keder canlı bir şeydir. Büyür, değişir, evrimleşir. Ve onu beslediğinizde güçlenir.

Kederim, Koro'nun kapladığı zihinsel alanı doldurdu. Keder besleyen varlıklar onlara dokundukça çığlık attılar; kedere aşina olmayan varlıklar. Onlar sadece yankılardı, geride bırakılan izlenimlerdi. Hiçbir zaman kaynak olmamışlardı.

"Dur!" diye çığlık attılar, kederim onları sardığında.

"Keder istediniz," dedim onlara. "İşte burada. Yiyebildiğiniz kadar."

Bilincimden tüm acı dolu anıları zorla geçirdim; yaşadığım her kaybı, her pişmanlığı, her umutsuzluk anını. Hayatımı bu duygulardan kaçarak geçirmiştim ama şimdi onları kucaklıyordum. Onlar benim silahlarımdı.

Koro, saldırı altında parçalandı. Bazı sesler tamamen kayboldu. Diğerleri fısıltılara dönüştü. En güçlülerinden birkaçı kontrolü yeniden ele geçirmeye çalışarak geri çekildi, ancak saldırı onları zayıflattı.

Günlerdir ilk kez, istediğim zaman elimi hareket ettirebildim. Kendimi banyoya sürükledim, dişlerimi sıkarak zihnimde hâlâ devam eden savaşa direndim. Aynada yüzüm solgun, gözlerim kan çanağıydı. Sanki on yıl yaşlanmışım gibi görünüyordum.

Ama yine gözlerim onlardı. En azından şimdilik.

"Bu bitmedi," diye tısladı kalan seslerden biri. "Bekleyeceğiz. Tekrar güçleneceğiz."

"Hayır," dedim yüksek sesle, sesim kısık ama kendime aitti. "Yapamayacaksın."

İlaç dolabını açıp bir çakı çıkardım. Büyükbabamın ölmeden önce bana verdiği. Keder potansiyeline rağmen asla tüketmediğim tek nesneydi, çünkü çok değerliydi.

Ağzıma koydum.

Soğuk metal dilime değdi. Isırdım, eriyip gittiğini hissettim. Ama bu sefer acıyı yutmak yerine, büyükbabamın sevgisine odaklandım. Bana bu bıçağı verirken gözlerindeki gurura. Bana nasıl yontmayı öğrettiğine. Acıya harika anılar eşlik etti.

Bıçak bir duygu patlamasıyla çözüldü; sadece keder değil, aynı zamanda sevinç, sevgi, gurur, nostalji.

Ve bunca yıl yaptığım hatayı fark ettim. Keder mi? Seni mahveden acı değil. Aniden evsiz kalmış, göğüs kafesine vuran, var olmak için bir yer talep eden o sevgi. Ve sadece acıyı tüketerek, bu aç hayaletleri, kederden oluşan bu insan parçalarını yaratmıştım.

Ağzımı açtım, onlara bu vahiyleri anlatmaya hazırlandım ama hiçbir cevap alamadım. Koro susmuştu.

Şimdilik en azından.

Ertesi sabah, yıllar boyunca biriktirdiğim tüm keder nesnelerini dairemden temizledim. Onları yiyerek değil -bunu bir daha asla yapmayacağım- ait oldukları ailelere geri vererek. Bazıları kapılarına dayandığımda öfkelendi. Bazıları ise kafası karışmıştı. Hatta birkaçı kederlerini geri almam için yalvardı. Yapamadım. Yapmayacaktım.

Geri dönen her nesne üzerimden bir yük kaldırıyordu. Her gözyaşlı konuşma, her tuhaf açıklama, her özürle kafamdaki sesler giderek zayıflıyordu. Tamamen yok olmamıştı -bazen, özellikle geceleri, hâlâ duyabiliyordum- ama istilacı olmaktan çok anılar gibiydiler.

Onları bir zamanlar oldukları insanlar olarak değil, hem onların hem de benim iyileşmeye ihtiyaç duyan yaralar olarak görüyordum.

Aylar sonra ilk kez, o eski kabustan uzak bir uyku çektim. Kendi bedenimde hapsolmuş olmanın dehşeti üzerimdeki etkisini yitirmişti; artık korkutucu olmadığı için değil, gerçek olanı yaşayıp hayatta kaldığım için. En büyük korkumla yüzleşmiş ve diğer tarafa geçmiştim.

Müşteri kabul etmeyi bıraktım, başka bir mahalleye taşındım ve telefon numaramı değiştirdim. Ama insanlar hâlâ beni buluyor, acılarından kurtulmak için can atıyorlardı. Onların acılarını yemek yerine, hikâyelerini dinliyordum. Bazen bu yeterli oluyordu, bazen olmuyordu. Ama en azından dürüst bir işti.

Kurtuluşumdan bir hafta sonra, bir adam bana kızının oyuncak ayısını getirdi. Kanser. Yedi yaşındaydı.

"Bunu alabilir misin?" diye sordu, gözlerinden yaşlar süzülürken. "Bu acıyla yaşayamam."

Saatlerce yanında oturdum, onun hakkında konuştu. En sevdiği dondurma aroması. Uyumsuz çoraplar giymekteki ısrarı. Sonunda ne kadar da cesur davrandı.

Gitmeden önce ona gerçeği söyledim; kederin, gidecek yeri olmayan bir aşk olduğunu. Hissettiği acının, onu ne kadar çok sevdiğinin diğer yüzü olduğunu. İyileşmenin unutmak anlamına gelmediğini.

"Ayıyı sakla," dedim. "O onu sevdi, sen de onu sevdin. Şimdilik acı çekmesine izin ver. Zamanla daha az acıyacak ama yine de sevgin olacak."

Ayıyı kucağında tutarak uzaklaşırken içimde bir şeylerin değiştiğini hissettim. Korodaki birkaç ses daha kayboldu, yerini huzurlu bir sessizlik aldı.

Hâlâ tam olarak ne olduğumu veya bu tuhaf yeteneğin nasıl çalıştığını bilmiyorum. Ama artık ne olmadığımı biliyorum.

Ben keder yiyen biri değilim. Sadece sonunda kendi kederimi sindirmeyi öğrenen biriyim.
 

Hisse id : lordcan

[q974357738]

🎃 The Whispering Pumpkin

On Halloween night, twelve-year-old Lily found a strange pumpkin sitting on her porch — larger than any she had ever seen. It wasn’t there the day before, and no one in the neighborhood admitted leaving it.

When she leaned closer, she noticed something odd: the pumpkin’s face wasn’t carved, but grown into the rind — a twisted smile and hollow eyes that seemed to shimmer in the moonlight.

That night, as the wind howled outside, Lily heard a faint whisper coming from downstairs.
She crept into the kitchen, where the pumpkin sat on the table. Its mouth was moving.

> “Trick... or... truth?” it hissed.

Terrified but curious, Lily whispered back, “Truth.”

The pumpkin’s grin widened.

> “Your house isn’t haunted, Lily,” it said softly. “You are.”

The next morning, the pumpkin was gone.
But when Lily looked in the mirror — her reflection smiled back before she did.
id:qq97435

[linsol91]

🃏 The House Always Wins

The Lucky Lantern Casino never closed. It stood at the end of the strip, half-forgotten by tourists but always open for the desperate. The neon lights flickered like dying stars, and the sound of slot machines never stopped — even when no one was there.

Eddie Crane had lost everything: his job, his family, even his car. But he swore he was due for a win. That’s what they all said — until the house took more than their money.

One night, rain pounding on the cracked pavement, Eddie saw a sign glowing through the storm:
“One Last Bet. All or Nothing.”

He stumbled inside. The place was empty except for a single dealer sitting at a velvet table. The man wore a black suit, his face hidden in shadow, and his voice was smooth as silk.

“Care to play, Mr. Crane? One hand. Double your life back… or lose what’s left.”

Eddie laughed. “I’ve already lost it all.”

“Not quite,” the dealer replied. “There’s always something left to wager.”

He dealt two cards face down. Eddie lifted his — a Queen of Hearts and an Ace of Spades. Blackjack. He grinned for the first time in years.

“I win,” he said.

The dealer smiled — just slightly. “Do you?”

The lights flickered. The Queen of Hearts bled crimson across the table, the ink pooling like fresh blood. Eddie looked down — his hands were gone, replaced by a pair of pale, skeletal fingers clutching the cards.

The dealer stood, eyes burning faintly red.

“Congratulations. You’ve won your place at the table.”

When the casino lights came back on, there were two dealers behind the table.
Eddie’s smile was empty and fixed — his eyes dull but watching the door.

Outside, the neon sign blinked again:
“The Lucky Lantern Casino — We’re Always Taking New Players.”

stake id: linsol91

[pilput]

At night, when the lights of the casino flicker, the creature called Stake crawls out of the shadows. Its eyes glow red, feeding on the hopes of players chasing endless multipliers on Limbo. Whispers say it rewards only those who risk everything — and devours the rest. The air turns cold as the screen flashes “x1000”, and a chilling laugh echoes through the room. By sunrise, only silence remains, and the Stake waits for its next victim.



ID: pilput